Voel jij je vaak leeg na een gewone dag, zonder dat er iets bijzonders is gebeurd? Verlies je snel je kalmte en wordt je sneller boos? Voelt geluid, licht of gewoon een vraag van iemand soms als te veel? Dan ben je niet de enige, en er is een naam voor wat je ervaart. Namelijk: Overprikkeling.
Stress zit niet altijd alleen in je hoofd. Misschien merk je dat je kaken op elkaar klemmen zonder dat je het doorhebt. Dat je ademhaling hoger in je borst zit dan normaal. Dat je thuis bent, maar de werkdag nog gewoon in je schouders voelt zitten. En als je dan probeert te ontspannen, lukt dat vaak niet: stilte voelt ongemakkelijk en een paar keer diep ademhalen maakt je eerder onrustiger dan rustiger.
Je bent moe, je ogen prikken, je lichaam voelt zwaar en toch lig je om 00:30 nog te staren naar het plafond. Je denkt de hele tijd aan de momenten van de dag. Moe zijn en klaar zijn om te slapen blijken twee heel verschillende dingen te zijn. Je hebt vast weleens gelezen dat de nervus vagus hier iets mee te maken heeft, en dat je hem kunt 'activeren' om meteen te ontspannen. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet.
Het is kwart voor acht 's avonds. Je hebt de vaatwasser ingeruimd, twee appgroepen bijgehouden, drie deadlines gehaald en de kinderen naar bed gebracht. De dag is voorbij. Maar jij staat nog. Je schouders hangen ergens bij je oren, het licht van de tv is ineens te fel, en als je partner dan ook nog vraagt wat je wil eten morgen, snap je even niet waarom iemand je dat nu zou vragen.
Het is maandagavond. Je hebt net je laptop dichtgeklapt na een dag vol vergaderingen, e-mails en kleine beslissingen die allemaal toch van jou kwamen. Je hoofd denkt nog steeds na en je ogen branden een beetje. Hoewel je bed roept, weet je lichaam eigenlijk niet hoe het moet ontspannen.
Het is 23:15. Je ligt in bed. Klaar om te slapen, want eerlijk gezegd ben je uitgeput. Maar je hoofd? Dat staat aan. Je denkt aan de meeting van morgen, aan de boodschappen die je vergeten bent, aan dat ene berichtje dat je eigenlijk al drie dagen had moeten sturen. Je lichaam voelt als een steen, maar je gedachten razen als een trein zonder rem. Herkenbaar?