Het is kwart voor zeven 's avonds. Je hebt de laatste mail net weggeklikt, je tas bij de deur gegooid en de kraan al aangezet voor het avondete, je schouders zitten ergens rond je oren en je kaak staat op elkaar geklemd, zonder dat je het doorhad. En in je hoofd speelt nog steeds die ene zin van een collega, op repeat, als een liedje dat je niet kunt uitzetten
Het is kwart voor acht 's avonds. Je hebt de vaatwasser ingeruimd, twee appgroepen bijgehouden, drie deadlines gehaald en de kinderen naar bed gebracht. De dag is voorbij. Maar jij staat nog. Je schouders hangen ergens bij je oren, het licht van de tv is ineens te fel, en als je partner dan ook nog vraagt wat je wil eten morgen, snap je even niet waarom iemand je dat nu zou vragen.
Het is 23:47. Het huis is stil. Buiten waait een beetje wind. Jij ligt in bed, deken om je heen, kussen precies goed. En toch. In je hoofd is het drukker dan tijdens de spits op de A10. Dat gesprek van gisteren. De deadline van volgende week. Het werk dat je morgen moet maken of de rekeningen die je nog moet betalen Ken je dat? Dat machteloze gevoel van: ik ben zo moe, maar mijn hoofd wil gewoon niet stoppen? Je bent echt niet de enige.
Het is zeven uur 's ochtends. Je wekker gaat. Je zwaait je benen over de rand van het bed, zet je voeten op de grond en staat op. Dan krijg je een gevoel. Een soort krakende weerstand in je heupen. Je knieën protesteren zachtjes. Je rug voelt alsof iemand er 's nachts stiekem een schroef in heeft gedraaid. De ochtendstijfheid in de overgang is voor veel vrouwen een van de minst besproken, maar meest herkenbare klachten.
Het is maandagavond. Je hebt net je laptop dichtgeklapt na een dag vol vergaderingen, e-mails en kleine beslissingen die allemaal toch van jou kwamen. Je hoofd denkt nog steeds na en je ogen branden een beetje. Hoewel je bed roept, weet je lichaam eigenlijk niet hoe het moet ontspannen.
Het is 23:15. Je ligt in bed. Klaar om te slapen, want eerlijk gezegd ben je uitgeput. Maar je hoofd? Dat staat aan. Je denkt aan de meeting van morgen, aan de boodschappen die je vergeten bent, aan dat ene berichtje dat je eigenlijk al drie dagen had moeten sturen. Je lichaam voelt als een steen, maar je gedachten razen als een trein zonder rem. Herkenbaar?