Het is kwart over vijf. Buiten is het al donker en binnen zak je helemaal op de bank. Je hebt acht uur geslapen en toch voelt je lijf alsof het een marathon heeft gerend. Wintermoe en geen energie klinkt als iets kleins, tot je merkt dat zelfs leuke dingen moeite kosten. Je bent niet lui en je stelt je niet aan. Je lijf reageert anders op de donkere maanden, en heel veel mensen herkennen dat.
Je zit in de trein. Ineens voelt het alsof je hart sneller klopt. Je handen voelen vochtig aan, je gedachten gaan op volle snelheid, en je denkt: niet nu, niet hier. Je pakt je telefoon, googelt 'ademhalingsoefeningen bij angst' en vindt tien lijstjes met technieken, zonder uitleg en welke wanneer bij je past. Of je hoort: 'Adem gewoon even rustig.' Alsof dat zo makkelijk is.
Je staat op na een dag achter je bureau en het voelt alsof je als een robot loopt wanneer je de eerste stappen zet. Je heupen voelen als beton, je onderrug speelt een rol, en je denkt: Zo oud ben ik toch niet? Strakke heupen door zitten is echt bekend bij iedereen. Je lijf is gemaakt om te bewegen, en jij zit acht uur in een stoel, in de auto en op de bank. Dat je heupen protesteren is volkomen gelijk. Het is wat zitten met heupen doet.
Je klapt je laptop dicht, trekt je jas uit en loopt de woonkamer in. Je bent doodmoe, en toch voelt het alsof je lijf nog aan staat. De tv staat te hard, een simpele vraag als 'wat eten we vanavond?' wil je niet horen, en in je hoofd speelt de dag gewoon door.
Is dit herkenbaar? Je zet een YouTube-video op, rolt je mat uit en binnen vijf minuten heb je geen idee waar je mee bezig bent. Te snel, te weinig uitleg, en je voelt je eerder onzekerder dan ontspannener. Een studio proberen kost al snel tachtig tot honderdtwintig euro per maand, dan heb je ook nog vaste tijden en je leven dat je omheen plant.
Ken je dit? Je gaat zitten om te mediteren, sluit je ogen, en binnen een paar seconden begint je hoofd weer te ratelen. To-do lijstjes, zorgen, herinneringen, plannen, het komt allemaal weer naar boven. Je probeert je gedachten op zij te zetten, maar hoe meer je vecht, hoe erger het lijkt te worden. Eerlijk dit is wel echt frustrerend, toch? De waarheid is: