Het is kwart over vijf. Buiten is het al donker en binnen zak je helemaal op de bank. Je hebt acht uur geslapen en toch voelt je lijf alsof het een marathon heeft gerend. Wintermoe en geen energie klinkt als iets kleins, tot je merkt dat zelfs leuke dingen moeite kosten. Je bent niet lui en je stelt je niet aan. Je lijf reageert anders op de donkere maanden, en heel veel mensen herkennen dat.
Je zit in de trein. Ineens voelt het alsof je hart sneller klopt. Je handen voelen vochtig aan, je gedachten gaan op volle snelheid, en je denkt: niet nu, niet hier. Je pakt je telefoon, googelt 'ademhalingsoefeningen bij angst' en vindt tien lijstjes met technieken, zonder uitleg en welke wanneer bij je past. Of je hoort: 'Adem gewoon even rustig.' Alsof dat zo makkelijk is.
Je staat op na een dag achter je bureau en het voelt alsof je als een robot loopt wanneer je de eerste stappen zet. Je heupen voelen als beton, je onderrug speelt een rol, en je denkt: Zo oud ben ik toch niet? Strakke heupen door zitten is echt bekend bij iedereen. Je lijf is gemaakt om te bewegen, en jij zit acht uur in een stoel, in de auto en op de bank. Dat je heupen protesteren is volkomen gelijk. Het is wat zitten met heupen doet.