Het is kwart over vijf. Buiten is het al donker en binnen zak je helemaal op de bank. Je hebt acht uur geslapen en toch voelt je lijf alsof het een marathon heeft gerend. Wintermoe en geen energie klinkt als iets kleins, tot je merkt dat zelfs leuke dingen moeite kosten. Je bent niet lui en je stelt je niet aan. Je lijf reageert anders op de donkere maanden, en heel veel mensen herkennen dat.
Je zit in de trein. Ineens voelt het alsof je hart sneller klopt. Je handen voelen vochtig aan, je gedachten gaan op volle snelheid, en je denkt: niet nu, niet hier. Je pakt je telefoon, googelt 'ademhalingsoefeningen bij angst' en vindt tien lijstjes met technieken, zonder uitleg en welke wanneer bij je past. Of je hoort: 'Adem gewoon even rustig.' Alsof dat zo makkelijk is.
Je staat op na een dag achter je bureau en het voelt alsof je als een robot loopt wanneer je de eerste stappen zet. Je heupen voelen als beton, je onderrug speelt een rol, en je denkt: Zo oud ben ik toch niet? Strakke heupen door zitten is echt bekend bij iedereen. Je lijf is gemaakt om te bewegen, en jij zit acht uur in een stoel, in de auto en op de bank. Dat je heupen protesteren is volkomen gelijk. Het is wat zitten met heupen doet.
Het is 03:12. Iedereen slaap, je partner ademt rustig, en jij ligt met open ogen naar het plafond te kijken. Je hebt alles geprobeerd tegen je slaapproblemen. Vaste tijden, geen telefoon in bed. Geen koffie na de lunch. Een donkere kamer, een rustige playlist, een kopje kamillethee waar je helemaal geen zin in hebt. Niets werkt. En het ergste is: je begint te denken dat het aan jou ligt. Dat is niet zo.
Je klapt je laptop dicht, trekt je jas uit en loopt de woonkamer in. Je bent doodmoe, en toch voelt het alsof je lijf nog aan staat. De tv staat te hard, een simpele vraag als 'wat eten we vanavond?' wil je niet horen, en in je hoofd speelt de dag gewoon door.
Ken je dit? Je komt thuis van werk en voelt je niet gewoon moe, maar helemaal kapot. Het liefst wil je op de bank liggen, maar je hoofd staat nog steeds gewoon aan. Je bent te uitgeput om nog iets te ondernemen, en tegelijk te overprikkeld om echt tot rust te komen. Als je overprikkeld en tegelijk ook uitgeput bent, staat je zenuwstelsel in alarmstand, en alarmstand gaat niet vanzelf uit door op de bank te gaan zitten.