Het is 03:12. Iedereen slaap, je partner ademt rustig, en jij ligt met open ogen naar het plafond te kijken. Je hebt alles geprobeerd tegen je slaapproblemen. Vaste tijden, geen telefoon in bed. Geen koffie na de lunch. Een donkere kamer, een rustige playlist, een kopje kamillethee waar je helemaal geen zin in hebt. Niets werkt. En het ergste is: je begint te denken dat het aan jou ligt. Dat is niet zo.
Je klapt je laptop dicht, trekt je jas uit en loopt de woonkamer in. Je bent doodmoe, en toch voelt het alsof je lijf nog aan staat. De tv staat te hard, een simpele vraag als 'wat eten we vanavond?' wil je niet horen, en in je hoofd speelt de dag gewoon door.
Ken je dit? Je komt thuis van werk en voelt je niet gewoon moe, maar helemaal kapot. Het liefst wil je op de bank liggen, maar je hoofd staat nog steeds gewoon aan. Je bent te uitgeput om nog iets te ondernemen, en tegelijk te overprikkeld om echt tot rust te komen. Als je overprikkeld en tegelijk ook uitgeput bent, staat je zenuwstelsel in alarmstand, en alarmstand gaat niet vanzelf uit door op de bank te gaan zitten.