Het is kwart voor zeven 's avonds. Je hebt de laatste mail net weggeklikt, je tas bij de deur gegooid en de kraan al aangezet voor het avondete, je schouders zitten ergens rond je oren en je kaak staat op elkaar geklemd, zonder dat je het doorhad. En in je hoofd speelt nog steeds die ene zin van een collega, op repeat, als een liedje dat je niet kunt uitzetten
Het is kwart voor acht 's avonds. Je hebt de vaatwasser ingeruimd, twee appgroepen bijgehouden, drie deadlines gehaald en de kinderen naar bed gebracht. De dag is voorbij. Maar jij staat nog. Je schouders hangen ergens bij je oren, het licht van de tv is ineens te fel, en als je partner dan ook nog vraagt wat je wil eten morgen, snap je even niet waarom iemand je dat nu zou vragen.
Het is 23:47. Het huis is stil. Buiten waait een beetje wind. Jij ligt in bed, deken om je heen, kussen precies goed. En toch. In je hoofd is het drukker dan tijdens de spits op de A10. Dat gesprek van gisteren. De deadline van volgende week. Het werk dat je morgen moet maken of de rekeningen die je nog moet betalen Ken je dat? Dat machteloze gevoel van: ik ben zo moe, maar mijn hoofd wil gewoon niet stoppen? Je bent echt niet de enige.